Ölü Yakma Geleneği: Kremasyon

Ölü yakma (kremasyon), ölü bir bedenin yakılması işlemidir. Defin yerine kullanılan popüler bir elden çıkarma yöntemidir. Hristiyanlık, Yehova Şahitliği, Budizm, Hinduizm, Jainizm, Sihizm, Şintoizm ve Neopaganizm dinlerinde kabul gören bir uygulama olmakla birlikte Yahudilik ve Mormonlukta hoş karşılanmaz. İslam, Neokonfüçyüsçülük ve Zerdüştlük’te ise reddedilmektedir.

Bu işlemde, ölen kişinin bedeninin tüm yumuşak dokuları yakılır. Kemikleri ise belli bir miktarda boyut ve biçimlerini kaybedinceye kadar yakılır. Bu işlemden sonra geriye kalan kemik parçacıkları ve küller, bir kabın içerisine konur. “Krematoryum”(cenaze evi) adı verilen kremasyon fırınlarında yakılma işleminde, ölen kişinin bedeni genellikle en az 760 derecede yakılır ve işlem süresi yaklaşık olarak 2-2,5 saat sürer. Bu işlem sonunda tüm organik maddeler yok olur. Genel uygulamaya göre, önceden ayarlanmış olan belli bir derecede krematoryum ısıtılır. Sonrasında cansız beden hızlı bir şekilde buraya transfer edilir ve fırının kapağı kapatılır. Yakma işlemi için çoğu kez doğal gaz kullanılır. Bedenin küle dönmesi ile birlikte, geriye kalan kemik parçaları için özel bir işlem uygulanır.[1]

Reklamlar

Yakılan kalıntılar kişinin ailesine geri teslim edilir. Kalıntılarla ne yapacağı aileye kalmakla birlikte genelde defin işlemi gibi, kül dolu bir çömleğin mezarlığa gömülmesi şeklinde gerçekleştirilir. İskandinavya’da külleri aile mezarlığına gömmek bir gelenektir. Bu tür mezarlıklar Japonya ve Tayland’da da yaygındır.

Bazen yakılmak üzere olan insan henüz yaşarken yakınlarına külleriyle ne yapılmasını istediğini söylemiş bulunur. Bu belirlenen bir konumda havaya ya da suya saçılmak ya da rastgele bir alana isimsiz gömülmek olabilir ki bunlar en popüler isteklerdir. Daha az yaygın olan elden çıkarma yöntemleri de bulunur. Bazı egzantirik örnekler: Havaişek içerisine konularak patlamayla saçılma, tüfekle ateşlenerek saçılma, bir uçak ya da sıcak hava balonundan havaya dökülmedir.

Reklamlar

Kalıntılar uzaya gönderilebilir ve hatta pırlantaya dönüştürülebilir. Aslında ikincisi, insanların büyük olarak karbondan yapıldığını düşününce gayet mümkündür.

Kaynakça:
1. Sevim Coşkun, Nüket Örnek Büken (2020), A Brief History of Cremation and Cremation in Turkey.